Geestelijke gezondheidszorg voor kinderen: zie hen!

En ook: hoe leerkrachten een essentiële rol spelen! (lees daarvoor zeker tot op het einde!)

In het kader van de 10-daagse van de Geestelijke Gezondheidszorg 2021, schrijf ik dit BLOG. Ik vertel graag waarom ik geestelijke gezondheidszorg zo belangrijk vind vanuit mijn eigen verleden.

Ik schreef al eerder over mijn verhaal. En sinds enkele jaren geven mijn mama en ik ook getuigenissen over heel Vlaanderen. Toch voelt het goed om eens iets nieuws te brengen. Niet ons verhaal maar mijn verhaal.

Want mijn verhaal start heel wat jaren terug. Ik was 5 jaar. Mijn moeder werd opgenomen met een depressie. Maar dat wist ik niet. Dat ze voordien door een manie was gegaan, wist ik al helemaal niet. Ik wist wel dat mijn mama er niet was tijdens de week. En ik wist vooral dat het afscheid op zondagavond met enorm veel verdriet gepaard ging.

Een psychiatrische instelling, daar zat ze. Ook dat wist ik niet. Wat ik wel wist, is dat mama op die plek een kamer had. Ik had de kamer zelfs mogen bekijken! En wat ik ook had ontdekt, is dat mama mocht knutselen op die plek. Véél knutselen.

"Waarom moest ze dan daar blijven? Ik kon thuis toch ook wel met haar knutselen?!?"

Nu, al die jaren later voel ik me daar nog steeds een beetje boos om. Maar toen. Woedend was ik! Ik begreep er totaal niets van. Laat mijn mama toch thuis bij mij knutselen!?!

Mama zei dat ze haar daar weer aan het lachen gingen brengen. “Fijn” – denk je dan als kleuter – “kunnen ze dat dan niet een beetje sneller?” Zes maanden is op die leeftijd ontzettend lang…

Maar ook die maanden gingen voorbij. Mama was weer thuis en stilaan ging alles weer naar het normale. De jaren gaan voorbij. Met ups en downs. Dat mama altijd veel moest slapen (lees: echt heel veel), dat we veel dingen in het huishouden gingen overnemen en dat ik voor mijn jongere broer(s) ging zorgen, dat vonden we normaal. Want er was niemand die ons zei dat dit misschien niet zo heel normaal was.

Maar even voor de duidelijkheid. Mijn jeugd, die was top! mijn ouders hebben altijd ingezet op een warme thuis en dat lukte hen ook wel. Ondanks het vele slapen van mama en de regelmatig downs (die soms dieper waren dan de anderen). Samen vormden we een goed team.

Zo gingen de jaren voorbij. Tot het weer helemaal misloopt. Ik was 19 jaar. Ik studeerde toegepaste psychologie. Ja inderdaad, die richting waarin je o.a. leert wat een depressie en een manie is… Maar de manie waar mijn eigen mama doorging, die zag ik niet. (Jaren lang vond ik mezelf daardoor een waardeloze hulpverlener. Nu weet ik dat dit helemaal normaal is. Het was té dichtbij.) Deze periode was verschrikkelijk. Voor het hele gezin.

Zoals bij de meeste mensen met een bipolaire stoornis, komt er na een manie: een depressie. Dit was niet anders bij ons mama. De ene opname na de andere volgden elkaar op. Nu als jongvolwassene én studente toegepaste psychologie, wilde ik eindelijk wel eens antwoorden op mijn vragen. Maar ook nu was er geen hulpverlener die mij zag. Het lijkt wel alsof je onzichtbaar bent als kind van …

Nu was ik echter geen kleuter meer. Dus klopte ik zelf op deuren. Zélfs op de deur met het plaatje: ‘Hoofdpsychiater’. Helaas bleven alle deuren dicht. Ik werd niet gehoord.

Dit heeft mij jaren aan therapie, vechten met mezelf en zoeken naar antwoorden gekost. En dat nog wel ondanks de geweldige leerkrachten die ik doorheen de jaren ben tegengekomen. Zij zagen mij wél! Een schouderklopje op moeilijk momenten, een knipoog vol begrip en een knuffel als het echt nodig was. Goud was het waard!

Er zijn talloze kinderen die gezien willen worden.- waar jaren aan therapie gespaard kan blijven en vooral die door leerkrachten worden gezien.

Dus zie deze kinderen, of ze nu 5 of 19 jaar zijn ;). Zet in op laagdrempelige ondersteuning voor deze kinderen. Want dit spaart jarenlange therapie uit.

En vooral! Ondersteun leerkrachten!

Zij zijn zo een belangrijke poort naar die geestelijke gezondheidszorg voor vele kinderen! Maar als we hen enkel blijven bijscholen in weer de zoveelste rekenmethode en blijven vergeten dat we hen kunnen sterken in hun kracht als vertrouwenspersoon, als toegangspoort naar hulp: dan blijven veel kinderen ongezien!

Liefs, Anke

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *